|
Κάποτε η απειρία μου απέναντι στα πλάσματα της θάλασσας μου δημιούργησε την εντύπωση ότι για να πιάσω ψάρια έπρεπε να κρατώ στα χέρια μου ένα μακρύτερο όπλο από αυτό που κρατούσα.
Έτσι το πρώτο μου σοβαρό όπλο ένα ταπεινό 75αράκι, με κάποιες μετατροπές έγινε ένα all-around 90αρι , μετά άλλαξε μορφή σε ένα light 100αρι και για να μην τα πολυλογώ από εκείνο το σημείο άλλαξα ακόμα 7-8 όπλα ενώ ταυτόχρονα δοκίμασα άλλα 20.
Βλέπετε το σαράκι του καταναλωτισμού και η ανάγκη να ικανοποιήσω το ανήσυχο πνεύμα μου αποτέλεσαν την αρχή σε ένα ταξίδι όπου οι παπαδιές πλήρωσαν (και ακόμη πληρώνουν) μεγάλο φόρο αίματος μέχρι να καταλήξω στο υπερόπλο που θα με συντροφεύει στις περιπλανήσεις μου....
Σε όλο αυτό το ταξίδι κάτι δεν μου κολλούσε και με έσπρωχνε πάλι στην αρχή λες και το ριζικό μου ήταν εκείνο το ταπεινό 75αράκι το οποίο μου χάρισε ίσως τα ωραιότερα θηράματα μου σαν ψαροκυνηγός... όμως είπαμε το ανήσυχο μου πνεύμα δεν με άφηνε να γυρίσω πίσω...
Μέχρι που γνώρισα ένα άλλο τύπο με την ίδια τρέλλα αλλά με περίσσεια γνώση και εμπειρία και η σκέψη μου άρχισε να γυρνά και πάλι στα παλιά. Σε μια συζήτηση η εμπειρία του σε συνδιασμό με κάποιες ανάγκες μου γέννησαν ένα τρομερό πλάσμα... ένα 80αράκι με ανοιχτή κεφαλή, δύο μαλακά λεπτά λάστιχα που σπρώχνουν γλυκά την 6,5αρα δόση του θανατηφόρου ατσαλιού και ένα μικρό μουλινέ γεμάτο με 30 μέτρα σκοινί πιστό σύντροφο σε ειδικές αποστολές...
Κάπου εδώ, το πνεύμα μου άρχισε να ησυχάζει... Γύρισα πίσω αλλά εξακολουθώ να είμαι Inn... και όταν η σκέψη κουράζεται απο το διαμορφωμένο τριλάστιχο, τότε το 80αράκι γίνεται και πάλι must... ένα θανατηφόρο εργαλείο για τις σκληρές σκουρόχρωμες κεφάλες , σε ασημιές λάμψεις στο σκοτάδι αλλά και για τους ταπεινούς κόκκινους σκάρους που χαρίζουν απίστευτες γαστρονομικές απολαύσεις....
|
Forum 
